انداختی هر پهلوان را بر زمینت

با چشم هایت ، گوی های آتشینت

من باختم ایمان و عقل ناقصم را

وقتی قسم خوردم به زیتونت ، به تینت

لبْ قرمزِ چشم آبی گیسو طلایی

الحمد لله و ربّ العالمینت

الحمد للّهی که مستم کرد از عشق

با پای خود آورد تا میدان مینت

باید ببینی لحظه ی جان دادنم را

رگ های من ارزانی حمام فینت

آهوی جنگل های سرسبز شمالی

ای گرگ های بی سروپا در کمینت

با دوستانت دشمنم ، بیرون بیاور

این مارها را از میان آستینت

اسطوره ی ناب غزل های منی تو

شهری خرابِ شعرهای دلنشینت

صد نه ، هزاران لشکر از دل های زخمی

مانده ست پشت سایه ی دیوار چینت

○

نفرین به من ، نفرین به من ، نفرین اگرکه

با من نباشد روزهای بعد از اینت

                                                                               ....نیکوکار.....

                 

دستم بگیر ای هیجان همیشگی..

                                                               تا سر کنم به سفره نان همیشگی..

                 قدری سریعتر به خدا دیر می شود

                                                               این دست با مرور زمان پیر می شود

                 پاییز می رود و منم فصل سوخته

                                                              این آخرین نشانه یک نسل سوخته

                 این روزها گرفته دلم از تو ،از خودم

                                                              یک روز نعره می زنم آری که این منم

                 من شاعری که در تو نمودی نداشتم

                                                              از من بهار خواسته بودی من نداشتم

                 با این حساب مرد تو آواره می شود

                                                              این سیم آخر است نگو پاره می شود!

              هی پیش می روم هدفم ساحل نیست 

                                                             هی جار می زنم که خدا عادل نیست..

                  آخر به من چه اگر آدم اشتباه کرد..

                                                              در چشم های آبی حوا نگاه کرد...

                 حوا ویار داشت دلش در هوای سیب

                                                               آدم تمام زندگیش شد فدای سیب

                در این میان گناه من بی نشانه چیست؟

                                                               تصمیم ناخدای جهان عادلانه نیست

                 کم کم به مرز کفر تو نزدیک می شوم

                                                               اصلا درست مثل تو لائیک می شوم!

                 با این حساب مرد تو آواره می شود

                                                               این سیم آخرست نگو پاره می شود!

        " تورج بخشایشی"

در سفره ای که وسعت نان جا نمی شود

تعبیر خوابهای تو معنا نمی شود

حوای من ز خوشه ی گندم که بگذری

شیطان دوباره گرد تو پیدا نمی شود

بیراهه های راه تو را راه رفته ام

این پای راه راه دگر پا نمی شود

دیگر برای گفتن یک شعر تلخ و خیس

جز چاه ها دهن کسی وا نمی شود

گفتی جنون چه حرف قشنگیست خوب من

هر کار عاقلانه که زیبا نمی شود

گفتی برو....پیشم نمان....ولی..

آخر سفر بدون تو ...تنها نمی شود

دختر بابل وشیراز مثالی گل من

 طعم لیمویی دریای شمالی گل من!

 اتفاقا به من -این غرب زده! -می آیی

 مشرقی حادثه ی فرض محالی گل من!

                                اتفاقی که مرا سمت غزل میکشد...و 

                                ساحلی تشنه که دریا به بغل میکشد...و

                                این چه رازی ست خدایا که مداما تن او 

                                عطرنارنج نشستست به پیراهن او

 دختر عطر ترنج  است  ودریا  پدرش        

 کاش ایکاش بیفتدنظرم در  درنظرش 

تا به جادوی نگاهش به تناسخ برسم

درمعمای تنش باز به پاسخ برسم....

                               توی چشمش شب شعریست که پایانش...نه!

                               توی هر حوزه و ارشاد فراخوانش.... نه!

                               حال (سعدی) نه عجیب است پریشان بشود

                               (منزوی )  از غزلش باز پشیمان بشود.....

 ارتجاع است به فنجان و ورق روبزنم

 قبله ی حافظی و آخر فالی گل من

جنس مرغوب شرابی و پراز آتش و خون

مثل زمزم چه قدر ناب و حلالی گل من!

                               مثنوی جنگل گیسوی پریشانش...آی

                               یادوبیتی لب سرخ غزلخوانش....آی

                               مثل "الکل" کمکم کرد که حیران نشوم

                               غرق شب دربدری باشم و ویران نشوم

هرکسی هرچه دلش خواست به قلبم بزند

مثل باران بلا باشدو....نم نم.... بزند

وحشت از عاقبت جنگ صلیبی نکنم

کمکم کرد که: احساس غریبی  نکنم  ....

                                 توی تهران همه جا آهن وسیمان و غم است     

                                  حسرت سبز من آه ای گل شالی گل من!

                                  آخرین فرصت تکرار شدن سبز شدن

                                  واسه این مرد پر از میل زوالی گل من!

 سوژه ام باش که اسم تو مرامم بشود

خواب و آسایش و لبخند حرامم بشود

در قفس باشم و اما تو دعایم بکنی

"آسمان غزلم" باز  صدایم بکنی

                                    هیجان غزلم به سقف امکان برسد

                                    دفتر دربدری با "تو" به پایان برسد

                                    دختربابل وشیراز مثالی گل من

                                    طعم لیمویی...................                         

                                                                 ۰۰۰از مهران سجودیان۰۰۰

 

 

 

هر بار خواست چای بریزد نمانده ای 

 رفتی و باز به سکوتش نشانده ای

تنها دلش خوش است به اینکه یکی دوبار 

 با واسطه سلام برایش رسانده ای

حالا صدای او به خودش هم  نمی رسد

 از  بس که بغض توی گلویش چپانده ای

 دیدم دوباره شهر پر از جوجه فنچ هاست

 گفتند باز روسری ات را تکانده ای

می رقصی و برات مهم نیست مرگشان

 مشتی نهنگ را که به ساحل کشانده ای

بدبخت من ،فلک زده من ،بد بیار  من

امروز عصر چای ندارم .... تو مانده ای

             منو که درب و داغونم

             منو که له شدن هامو

             به پاهای تو مدیونم

          ................................

            یه چترم رو سر بارون

            که لحظه لحظه میمیرم

            هنوزم خیس چشماتم

            هنوزم از تو دلگیرم

      ...................................

            نه اینکه با تو بد باشم

            نه اینکه از تو رنجیدم

            که با تو زندگی کردم

            که با تو زجرو فهمیدم

      ...................................

           یه چترم رو سر بارون

          که زیر پات خم میشم

          فقط یک کم تحمل کن

          فقط یک کم بمون پیشم

      ....................................

          یه چترم رو سر بارون

         تو این شبهای دلسردی

         بیا دنبال دستی که

         یه روز اونو رها کردی.........

                                  (منصوره لمسو)

مثل آهو دويده ام  آرام

جنگل وحشي نگاهت را

با همه گرگ هاي دور و برت

گم نكردم هنوز راهت را

زير و رو كرد تار و پودم را

عشق با يك نگاه كوچولو

سرنوشتم چقدر غمگين بود

مثل «ماهي سياه كوچولو»

دست در دست هاي تو انگار

لحظه هايم قشنگ تر مي شد

پشت اين دست ها نمي ديدم

قفسي را كه تنگ تر مي شد

من براي تو شعر مي خواندم

تو برام از «فروغ» مي گفتي

چشم هايت چه مهربان بودند

لحظه اي كه دروغ مي گفتي

عطر موهاي رنگ خورده ي تو

گونه ام را انارتر مي كرد

اين تو بودي ، فقط تو بودي ، تو

كه مرا بيقرارتر مي كرد

مثل «صادق هدايت» افكارم

با تو نزديك به جنون مي شد

آنچه مي آمد از دلم بيرون

بيشتر از «سه قطره خون» مي شد

زندگي ، عشق ، طعم خوشبختي

ديگر از اين حروف مي ترسم

مثل سرباز تازه وارد از

قلعه هاي مخوف مي ترسم

روبرويم چقدر تاريك است

پل پشت سرم شكسته شده

من همان جوجه اردك زشتم

كه از اين حس و حال خسته شده

مثل سيگارلاي انگشتت

پشت هم دود مي شدم در خود

من به آينده فكر مي كردم

گرچه نابود مي شدم در خود

دفترم شعر خودكشي مي كرد

و تو هر روز لحظه هايم را

زنگ مي خوردي و نمي فهميد

گوش هايت تن صدايم را

نقطه چيني كه آخر خط را...

نهیليسمي كه داشت مي بردم

و تو هرگز مرا نفهميدي

من هميشه برات مي مردم

كاش هرگز تو را نمي ديدم

كاش هرگز تو را نمي ديدم

كاش هرگز تو را نمي ديدم

كاش هرگز ... چه دير فهميدم